Devrimciler: 78'liler: Bir Kuşak Biyografisi

Sosyalist hareketin “yükselişi” denince öncelikle '68 kuşağı anılır ve
hatırlanır. Toplumsal olarak daha geniş bir etki uyandırmış, siyasal
hareketliliği daha da görünür kılmış '78'liler “daha az önemli” bir etkileri
olmuş gibi sayılır. Oysa bütün yanlışları ve acılarıyla beraber '78'lilerde
büyük bir adanmışlık, müdahale etme arzusu ve yapabilirlik tecrübesi
vardı; '68 hareketinin devamcıları olarak girdikleri bu yolda, ayrı bir
hikâye yaratmaya çalışmışlardı. Devrimciler, bu hikâyenin ayrıntılarına
eğilerek kuşağın “kolektif bir biyografi”sini oluşturmayı deniyor.
1974-1980 döneminin devrimcileri, yerleşmiş adıyla '78'liler nasıl solcu
oldular? Nasıl okudular, öğrendiler, örgütlendiler, kendilerini nasıl
adadılar? Aileleriyle, halkla, birbirleriyle, kadınlıkla-erkeklikle, şiddetle,
ölümle nasıl ilişki kurdular? Neye inandılar, neyi göze aldılar, nerede
yanıldılar? Ve 12 Eylül, bütün bunları nasıl mühürledi?
Tanıl Bora, 1974-1980 arasında devrimci örgütlerde yer almış, o örgütleri
hayatları saymış kuşağın mensuplarının anılarından, nehir
söyleşilerinden ve biyografilerinden hareketle, onların kendi sözlerini,
özgün söyleyişlerini bir araya getirerek kendilerine tuttukları aynadaki
ortak suretin izini sürüyor. Neyi nasıl gördüklerini, nasıl tasavvur
ettiklerini, karşılarında beliren somut neticeleri, akıllarından ve
gönüllerinden geçenleri onların hatırladıkları biçimiyle aktarıyor, “anıları
birbiriyle diyaloga sokuyor”... Hafızanın, hatırlamanın imkânları kadar
kısıtlarını da hesaba katan bir kuşak biyografisi…
“Çizilmeye çalışılan biyografik portre, kesinlikle bir ideal tipin değil,
kesinlikle bir ortalamanın değil, değişik meşrepleriyle, yönelimleriyle,
tarzlarıyla, olanca çoğulluğuyla devrimcilerin portresidir.”
TANIL BORA

(Tanıtım Bülteninden)