Naz

İzmir'de başlayan, İstanbul ve Atina'da mesafelerin esaretinde kalarak, ırkçılık ve kin prangalarının tutsaklığında, yaşanamayan bir aşkın gölgesinde şekillenmişti iki kardeşin hayatları. O gölgede çok üşüdüler. Yürekleri acıdı. Mahrum kaldılar. Ancak o aşkın gölgesinde en büyük mahrumiyeti Seher Hanım yaşamıştı. Gerçek sevgiyle bağlandığı eşinin kalbi hiçbir zaman onun için atmamıştı. Sevilip sayılıyordu ancak yuvalarında samimiyet yoktu. Yuvaları yaşanamayan bir aşkın gölgesinde üşüyordu. Güneş görmeyen bu evde İstanbul'da büyümüştü Naz, güneş olmaya çalışarak. Abisi Yahya ise Türk ve Müslüman olduğundan habersiz Atina'da...

Yaşanamayan aşkın gölgesinde güneşten en çok mahrum kalan kişi, Seher Hanım, bir gün bir filiz dikti. O günden sonra o filiz için dağıldı bütün gölgeler. Güneş açtı o filiz için. Yahya Bey ve Hatice Hanım suladılar filizi. Filiz büyüdü, ağaç oldu, meyve verdi. Naz Hanım o ağacın meyveleriyle hayat buldu. Hayat buldukça yeşertti, köklendirdi ağacı. Ağacın kökleri öyle sarıldı ki toprağa her mevsim meyve vermeye başladı ağaç. Kavurucu sıcakta gölge, yağmurda sığınak, fırtınada siper oldu gençlere. Köklerine sarılarak güçlenen fidanlar yetişti o ağacın dibinde.

(Tanıtım Bülteninden)