Kılavuz

Yıllar önce ellerimle gömdüğüm adam şimdi karşımda oturuyor işte. Üstelik o çok sevdiği berjer koltuğunda yine. Az önce doktor da o koltukta mı oturuyordu acaba? Kalın ve yumuşak kolları olan, enseni koyabileceğin kadar uzun başlığı bulunan, babam öldükten sonra ne ara otursam, sanki onun kucağındaymış gibi güvende hissettiğim mercan yeşili o koltuk.
-Karı gibi ağlama, yakışmıyor sana.
Bu lafı da ettiğine göre kesin babam bu. Sakin, rahat, müstehzi. Sessizce birbirimize bakıyoruz şimdi. Saniyeler süren dakikalar, yaralı kuşlar gibi aramızda kanat çırpıyorlar.

(Tanıtım Bülteninden)